بر اساس الزامات و دستورالعمل‌های استانداردهای بین‌المللی USP 51, 61, 62, 71, 1116 و 1117، آزمون قابلیت رشد محیط کشت یا GPT یکی از مراحل اساسی کنترل کیفیت در آزمایشگاه‌های میکروبیولوژی است. این آزمون با هدف اطمینان از توانایی محیط‌های کشت برای رشد میکروارگانیسم‌های مشخص طراحی شده است تا پیش از استفاده در آزمایش‌های حساس میکروبی، کیفیت و عملکرد آن‌ها به‌طور کامل تأیید شود.

در فرآیند انجام این آزمون، نمونه‌ای از محیط کشت با تعداد مشخص و کنترل‌شده‌ای از میکروارگانیسم‌های مرجع استاندارد (مانند Escherichia coli، Staphylococcus aureus، Candida albicans و غیره) تلقیح می‌شود. سپس این محیط‌ها تحت شرایط استاندارد انکوباسیون قرار می‌گیرند تا امکان رشد و تکثیر این میکروارگانیسم‌ها فراهم شود. مشاهده رشد واضح، سریع و قابل‌تکرار نشانه‌ای از کیفیت مناسب محیط کشت است.

این آزمون نه‌تنها پیش‌نیاز انجام تست‌های حیاتی مانند آزمون استریلیتی محسوب می‌شود، بلکه از بروز نتایج کاذب و تفسیرهای اشتباه جلوگیری می‌کند. استفاده از محیط کشت فاقد کیفیت می‌تواند منجر به عدم شناسایی آلودگی‌های واقعی یا اعلام نتایج مثبت کاذب شود که پیامدهای آن در صنایع داروسازی و تجهیزات پزشکی بسیار جدی خواهد بود.

اجرای صحیح GPT، تضمین‌کننده دقت نتایج آزمایش‌های میکروبیولوژیک و انطباق با الزامات قانونی و استانداردهای بین‌المللی است. به همین دلیل، این آزمون یکی از مراحل ثابت در پروتکل‌های کنترل کیفیت کارخانه‌ها و آزمایشگاه‌های معتبر در سراسر جهان به شمار می‌رود.